«Πού είναι οι παπάδες;»: Το ηχηρό μήνυμα του Δημήτρη Παναγόπουλου που «ταράζει» την εφησυχασμένη κοινωνία

Η έλλειψη κληρικών στις ενορίες της επαρχίας, και ειδικά σε περιοχές όπως η Χαλκιδική, αποτελεί ένα πρόβλημα που συχνά συζητιέται στα καφενεία και στις πλατείες, συνήθως με μια δόση κριτικής προς την Εκκλησία. Ωστόσο, τα λόγια του αείμνηστου ιεροκήρυκα Δημήτριου Παναγόπουλου έρχονται να αντιστρέψουν το ερώτημα και να θέσουν την κοινωνία προ των ευθυνών της.

«Δώστε το παιδί σας στην Εκκλησία»

Με μια γλώσσα αιχμηρή και γεμάτη αλήθεια, ο Παναγόπουλος είχε θέσει το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων». Ενώ πολλοί σπεύδουν να κατηγορήσουν την Εκκλησία για την ποιότητα του κλήρου, ο ίδιος αναρωτιόταν: Γιατί οι γονείς αρνούνται να προσφέρουν τα παιδιά τους στη διακονία του Θεού;

«Εσύ λοιπόν που αγαπάς την Εκκλησία, πρόσφερε το δικό σου παιδί. Γιατί δεν το κάνεις; Γιατί το δίνεις στην πολιτεία και μετά κατηγορείς την Εκκλησία ότι δεν έχει αξίους κληρικούς;»

Η υποκρισία της σύγχρονης οικογένειας

Το ρεπορτάζ της εποχής μας δείχνει ότι η κλήση προς την ιεροσύνη συχνά πολεμάται μέσα στο ίδιο το σπίτι. Ο Παναγόπουλος περιέγραφε γλαφυρά τις αντιδράσεις των συγγενών:

• Η νονά που τρομάζει στην ιδέα του καλόγερου.

• Ο «πολύξερος» θείος που θεωρεί την ιεροσύνη «γρουσουζιά» και «μαυρίλα».

Είναι οξύμωρο, σημείωνε ο ιεροκήρυκας, πως αν το κράτος ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητούσε ένα παιδί για μια «κοσμική» υπηρεσία, οι γονείς θα έτρεχαν με τα πόδια μέχρι την Αθήνα. Όταν όμως ο Χριστός καλεί, επιστρατεύονται όλες οι προκαταλήψεις για να αποτραπεί ο νέος από το δρόμο του Θεού.

Η ώρα της κρίσης και η ερημοποίηση των ναών

Το μήνυμα καταλήγει με μια σκληρή προειδοποίηση για το μέλλον. Η έλλειψη ιερέων δεν θα είναι απλώς μια στατιστική, αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα στις πιο δύσκολες στιγμές του ανθρώπου:

• Στην ώρα του θανάτου, όπου δεν θα βρίσκεται παπάς να θάψει τον νεκρό.

• Στα μνημόσυνα, όπου η απουσία του λειτουργού θα κάνει την απώλεια ακόμα πιο βαριά.

«Τότε θα είναι αργά», προειδοποιούσε ο Παναγόπουλος, υπενθυμίζοντας το βιβλικό «Εκ του στόματός σου κρινώ σε, πονηρέ δούλε». Η ευθύνη για την επιβίωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της παράδοσης δεν βαραίνει μόνο τους «άλλους», αλλά την κάθε οικογένεια ξεχωριστά.